همیشه تا که به یک نقطه جاکند مرکز

همی دود سر پیکان به جانب سوفار

امید برتری از بهر بدسگال تو نیست

مگر دمی که شود تنش خاک و خاک غبار

هماره تا که به یک پا همی رود پرگار

سری که دور شد از مرکز ارادت تو

تو را همیشه چو پرگار باد رنج دوار