در دوات اندر به زیر و روز و شب با خود بدار

دست من از عجز بوسیدند و گفتند ای حکیم

چشم ما دورست چون از چهر شاه کامگار

کن سواد دیده ما را به جای دوده حل

تا مگر زان دوده هرگه مدح شه سازی رقم

چشم ما افتد به نامی نام شاه تاجدار

اینک از آن دوده این شعر روان بنگاشتم