چشم از مژگان رمیدی با همه قرب جوار

شخص ترسیدی ز عکس خویش اندر آینه

مرد رم کردی ز سایه خویش اندر رهگذار

دل ز جان الفت بریدی با همه الف نهان

خاک در زیر قدم دزدیست گفتی نقب زن

آب در جوی روان تیغیست گفتی آبدار

فی المثل را گر کسی خفتی به خلوتگاه امن