تا به عمر و دولت و بختت فزاید کردگار

قصه کوته پایه خود بین نه استعداد من

زانکه من در مرتبت جویم تو بحر بی کنار

خلعت و انعام و مرسومم بیفزا زانچه بود

آن مکن با من که درخورد من و قدر منست

آن بفرما کز تو زیبد وز تو ماند یادگار

گر وجودت قادرست اما ز جودت نادرست