مرزها از ابر آذاری پر از در عدن

یا فروزان بوته یی از سیم پر زر عیار

گه به پای سرو بن از وجد می رقصد تذرو

گه به شاخ سرخ از شوق می خندد هزار

مغزها از باد فروردین پر از مشک تتار

خادمک هرچند با من در عبادت تند شد

حق چو با او بود الحق گشتم از وی شرمسار