مغزها از باد فروردین پر از مشک تتار

گه به پای سرو بن از وجد می رقصد تذرو

گه به شاخ سرخ از شوق می خندد هزار

مرزها از ابر آذاری پر از در عدن

خادمک هرچند با من در عبادت تند شد

حق چو با او بود الحق گشتم از وی شرمسار

گفتم ای خادم بهل آن خامه و دفتر به پیش