گفتم ای خادم بهل آن خامه و دفتر به پیش

مغزها از باد فروردین پر از مشک تتار

خادمک هرچند با من در عبادت تند شد

حق چو با او بود الحق گشتم از وی شرمسار

تا دماغی تر کنم ز اول بده جامی عقار

گفت تا کی می خوری ترسم گرت زاینده رود

جای جام می بیارم بازگویی می بیار