روز رزمش از زمین زنگارگون خیزد بخار

روز قهر او به بزم اندر نخندد باده نوش

گاه مهر او به مهد اندر نگرید شیرخوار

بس که زهره پردلان را آب سازد تیغ او

گر نبودی مدح او دانا ز دانش داشت ننگ

ور نبودی شخص او گیتی ز هستی داشت عار

لطف او از خار گل سازد به طرف بوستان