گر نبودی مدح او دانا ز دانش داشت ننگ

گاه مهر او به مهد اندر نگرید شیرخوار

بس که زهره پردلان را آب سازد تیغ او

روز رزمش از زمین زنگارگون خیزد بخار

ور نبودی شخص او گیتی ز هستی داشت عار

لطف او از خار گل سازد به طرف بوستان

حزم او از باد پل بندد بر آب جویبار