روزی از تیغش حدیثی بر زبانم می گذشت

تا ابد نخل رطب روید ز خاک شوره زار

آیت قهرش دمیدم وقتی اندر بحر وکوه

بحر شد لختی دخان و کوه شد مشتی غبار

از زمین و آسمان برخاست بانگ زینهار

یک شب اندر کوهسار از عزم او راندم سخن

خواست چون مرغ از سبکباری بپرد کوهسار