خواست چون مرغ از سبکباری بپرد کوهسار

روزی از تیغش حدیثی بر زبانم می گذشت

از زمین و آسمان برخاست بانگ زینهار

یک شب اندر کوهسار از عزم او راندم سخن

در چمن دیدم درختان راکه از اوصاف او

گرد هم جمعند یکسر با زبانی حق گزار

با یکی گفتم شما را هم مگر از جود او