گرد هم جمعند یکسر با زبانی حق گزار

یک شب اندر کوهسار از عزم او راندم سخن

خواست چون مرغ از سبکباری بپرد کوهسار

در چمن دیدم درختان راکه از اوصاف او

با یکی گفتم شما را هم مگر از جود او

بهره یی باشد به پاسخ گفت آری بی شمار

گر نبودی جود او ما را نبودی رنگ و بوی