خلق چو قوم کلیم مانده به تپه ظلام

تا که چهل نگذرد هیچ نیاید به کار

دیده دل را ضیا چهره جان را صفا

مایه هوش و ذکا پایه عز و وقار

او شده بر جانشان مائده خوشگوار

آتش موسی است هان کرده به فرعون غم

روز سپید از اثر تیره تر از شام تار