ز بس که گل کنم از آب دیده خاک زمین

تمام سالم از آن روی چون بهار بهار

از آن زمان که نگارم کناره جسته ز من

ز سیل خون بودم بحر بی کنارکنار

مجال نیست کسی را به رهگذار گذار

ز آتش دل خود سوختم بلی سوزد

ز سوز خویش برآرد ز خود چو نار چنار