ز سوز خویش برآرد ز خود چو نار چنار

ز بس که گل کنم از آب دیده خاک زمین

مجال نیست کسی را به رهگذار گذار

ز آتش دل خود سوختم بلی سوزد

دلا نسیم صبا هست پیک حضرت دوست

بیا و جان به ره پیک رهسپار سپار

مراکه پنجه من بر نتافت شیر ژیان