من هم برای هر یکشان نذر کرده ام

یک هفته می خورند علی رغم روزگار

بی ناز و بی کرشمه و بی جنگ و بی جدل

شکرانه را دهند به من بوسه بی شمار

چندین هزار بوسه شیرین آبدار

ماهی دو می رود که ز سودای این امید

بازست صبح و شام مرا چشم اتتظار