ماهی دو می رود که ز سودای این امید

شکرانه را دهند به من بوسه بی شمار

من هم برای هر یکشان نذر کرده ام

چندین هزار بوسه شیرین آبدار

بازست صبح و شام مرا چشم اتتظار

تا دوش وقت آنکه لبالب شد آسمان

چون بحر طبع من زگهرهای آبدار