چون بحر طبع من زگهرهای آبدار

ماهی دو می رود که ز سودای این امید

بازست صبح و شام مرا چشم اتتظار

تا دوش وقت آنکه لبالب شد آسمان

کز ره نفس گسیخته آمد یک ز در

چون دزد چابکی که کند از عسس فرار

جستم ز جای و بانگ برو برزدم ز خشم