ترکان پارسی همه از در درآمدند

وز شور خنده خسته دلم گشت بیقرار

ناگه فضای خانه پر از نور شد چنانک

گفتی فلک ستاره کند بر زمین نثار

با زلف شانه کرده و با موی تابدار

صورت به نور مشعله سیما به رنگ گل

گیسو بسان سلسله کاکل به شکل مار