گفتی فلک ستاره کند بر زمین نثار

کامد صدای خنده یک کوهسار کبک

وز شور خنده خسته دلم گشت بیقرار

ناگه فضای خانه پر از نور شد چنانک

ترکان پارسی همه از در درآمدند

با زلف شانه کرده و با موی تابدار

صورت به نور مشعله سیما به رنگ گل