کزین سان سپاهی دلیر و جوان

پر از درد و خامش بماندند و بس

سبک زاد فرخ زبان برگشاد

همی کرد گفتار نا خوب یاد

نبینم کس اندر میان ناتوان

شما را چرا بیم باشد ز شاه

به گیتی پراگنده دارد سپاه