کاب من در نطق جاری آب او در جویبار

او قبای خود به من بخشد که منهم کرده ام

جاری از دریای طبع خویش شعر آبدار

آبروی هردو را آبست فرق اینست و بس

آب او لب تشنه را سیراب سازد واب من

تشنه تر سازد به خود آن را که بیند هوشیار

بوی آب نهر او از سنبل تر در چمن