دست بر زلفش کشیدم ناگهان از نکهتش

زلفکان تابدار او بروی آبدار

تا سرین فربهش دیدم به وجد آمد دلم

کبک آری می بخندد چون ببیند کوهسار

مشت من پر مشک شد چون ناف آهوی تتار

بسکه بوسیدم دهانش را لبم شد پر شکر

بسکه بوییدم دو زلفش را دلم شد بیقرار