مشت من پر مشک شد چون ناف آهوی تتار

تا سرین فربهش دیدم به وجد آمد دلم

کبک آری می بخندد چون ببیند کوهسار

دست بر زلفش کشیدم ناگهان از نکهتش

بسکه بوسیدم دهانش را لبم شد پر شکر

بسکه بوییدم دو زلفش را دلم شد بیقرار

تا ندیدم زلف او افعی ندیدم مشکبوی