قدر من باری بدان و شعر من گاهی بخوان

نیستم سیم از چه فرمودی مرا اینگونه خوار

نی سپهرم تا مرا قدرت کند بی احترام

نه جهانم تا مرا جاهت کند بی اعتبار

نام من روزی بپرس و کام من وقتی برآر

شعر قاآنی تو پنداری شراب خلرست

هر که از وی مست شد بس دیر گردد هوشیار