خود را بدو صد حیله در آن خانه فکندم

کان قصه ترا غصه زداید ز دل زار

دوشینه شدم جانب آن خانه که دانی

جایی که به شب چرخ برین را نبود بار

پنهان به کمینی شده چون روبه مکار

برخی نشد از شب که ز جا مرغ صراحی

برجست و همی لعل روان ریخت ز منقار