برجست و همی لعل روان ریخت ز منقار

خود را بدو صد حیله در آن خانه فکندم

پنهان به کمینی شده چون روبه مکار

برخی نشد از شب که ز جا مرغ صراحی

چون ماه فروزنده ز هر حجره درآمد

حوری بچه یی سرو به قد کبک به رفتار

یک جوق پری از پی دیوانگی خلق