تیغم به سپر رفت فرو تا بن قبضه

گه مغز من از طره آن طبله عطار

بر دمل آن گاه فرو بردم نشتر

در ثقبه این گاه فرو کردم مسمار

تیرم به هدف گشت نهان تا پر سوفار

در چشم فرودین همه را میل کشیدم

نه خواجه به جا باز نهادم نه پرستار