نه خواجه به جا باز نهادم نه پرستار

تیغم به سپر رفت فرو تا بن قبضه

تیرم به هدف گشت نهان تا پر سوفار

در چشم فرودین همه را میل کشیدم

القصه بدین قد کمان وار همه شب

حلاج صفت پنبه زدن بود مراکار

من تکیه چو بهمن زده بر تخت کیانی