من تکیه چو بهمن زده بر تخت کیانی

نه خواجه به جا باز نهادم نه پرستار

القصه بدین قد کمان وار همه شب

حلاج صفت پنبه زدن بود مراکار

وانان چو فرامرز شده بر زبر دار

تا زان تل و ماهور برون رانم شبدیز

مهمیز زدم بر فرس نفس ستمکار