وانگه ز پی توشه ره بوسه چندی

مانند دبیری که بود کاتب اسرار

بر صفحه سیمین سرینشان بنوشتم

نام و لقب خویش که النار ولاالعار

برداشتم از ساق و سرین و لب و رخسار

وایدون به یقینم که بر الواح سرینشان

باقی بود آن نقش چو بر آینه زنگار