برداشتم از ساق و سرین و لب و رخسار

بر صفحه سیمین سرینشان بنوشتم

نام و لقب خویش که النار ولاالعار

وانگه ز پی توشه ره بوسه چندی

وایدون به یقینم که بر الواح سرینشان

باقی بود آن نقش چو بر آینه زنگار

چون نام مرا صبح ببینند نوشته