حصنی که روزگار ز یک خشت باره اش

از فرط ارتفاع فتد تاج زرنگار

حصنی که در بیوت بروج رفیع او

سیارگان چرخ برین را بود مدار

بر گرد نه سپهر تواند کشد حصار

حصنی که اوج کنگره او چنان رفیع

کز وی هزار واسطه تا عرش کردگار