تابی ز برق تیغ تو و کوه کوه خصم

البرز بر به دست تو باگرزگاوسار

آنجا که ابر دست تو عرض سخا دهد

دریای بیکران شود از قطره شرمسار

تفی ز نار صاعقه و دشت دشت خار

خصمت اگر ز باده پر نشوه غرور

خود را به روز رزم شمارد چو ذوالخمار