خود را به روز رزم شمارد چو ذوالخمار

تابی ز برق تیغ تو و کوه کوه خصم

تفی ز نار صاعقه و دشت دشت خار

خصمت اگر ز باده پر نشوه غرور

قهر تو چون خمار شکن باده بشکند

از سرخ نشوه می خون از سرش خمار

آنجاکه برق تیغ تو آتش فشان شود