قهر تو چون خمار شکن باده بشکند

تفی ز نار صاعقه و دشت دشت خار

خصمت اگر ز باده پر نشوه غرور

خود را به روز رزم شمارد چو ذوالخمار

از سرخ نشوه می خون از سرش خمار

آنجاکه برق تیغ تو آتش فشان شود

از باس اوگیاه نروید ز مرغزار