از سرخ نشوه می خون از سرش خمار

خصمت اگر ز باده پر نشوه غرور

خود را به روز رزم شمارد چو ذوالخمار

قهر تو چون خمار شکن باده بشکند

آنجاکه برق تیغ تو آتش فشان شود

از باس اوگیاه نروید ز مرغزار

از تو یکی سواره و گیتی پر از رکوب