از تو یکی سواره و گیتی پر از رکوب

از سرخ نشوه می خون از سرش خمار

آنجاکه برق تیغ تو آتش فشان شود

از باس اوگیاه نروید ز مرغزار

از تو یکی پیاده و گیهان پر از سوار

تیغ تو گر به جانب دریا گذر کند

از سهم او نهنگ گریزد به کوهسار