عار دارد آری از قربانی آن یاری که هست

کوی او دایم بهشت و روی او دایم بهار

زان سبب قربان اسمعیل باید شدکه او

گشت قربان کسی کاو را ز قربانیست عار

نور هستی از فروغ ذات پاکش مستعار

در چنین روزی که اسمعیل شد قربان دوست

بهتر از امروز روزی نبود اندر روزگار