با چنین زشتی که داری تخم زیبایی مکار

عیب مردم پیش ازین می گفتم اندر چشم خلق

و رقتیم آیینه گفتا آخر از خود شرم دار

با چنین پستی که داری لاف رعنایی مزن

عیب جویی را بهل هیچ ار هنر داری بگو

غیب گویی را بنه هیچ ار خبر داری بیار

یک خبر دارم بلی یزدان بود پوزش پذیر