گفت حکم میر ملک جم ز بس جاری بود

خواند چیزی کاب جاری گشت اندر جویبار

گفتم این افسون که بر خواندی چه بود ای بوالحیل

کاب جاری گشت و طغیان کرد سیل از هر کنار

چون حدیثش بر لب آرم آب جوشد از قفار

گفتم افسون دگر دانی که بخشد این اثر

گفت آری شعر قاآنی ز بس هست آبدار