چون حدیثش بر لب آرم آب جوشد از قفار

گفتم این افسون که بر خواندی چه بود ای بوالحیل

کاب جاری گشت و طغیان کرد سیل از هر کنار

گفت حکم میر ملک جم ز بس جاری بود

گفتم افسون دگر دانی که بخشد این اثر

گفت آری شعر قاآنی ز بس هست آبدار

چون فرو خوانی همانا شعر او بر کوه و دشت