چون فرو خوانی همانا شعر او بر کوه و دشت

چون حدیثش بر لب آرم آب جوشد از قفار

گفتم افسون دگر دانی که بخشد این اثر

گفت آری شعر قاآنی ز بس هست آبدار

راست گویی سیل خیز آمد مدرگاه مدار

گفتمم ا ج ری روان را هم ت رانی ر رد خشک

گفت می سوزم مپرس این حرف کلا زینهار