وانگهی آهسته چون موری کز او خیزد نفس

این عمل را نیز حواهم کز تو ماند یادگار

عجزمن چون دید حرزی خواند و از هر سو دمید

رو به گردون کرد کم حافظ شو ای پروردگار

گفت درگوشم که نام تیغ میر کامگار

هرکجا نهریست بی پایان و بحری بیکران

چون بری این نام آبش سر به سر گردد بخار