رو به گردون کرد کم حافظ شو ای پروردگار

عجز کردم لابه کردم کاین سخن سهلست سهل

این عمل را نیز حواهم کز تو ماند یادگار

عجزمن چون دید حرزی خواند و از هر سو دمید

وانگهی آهسته چون موری کز او خیزد نفس

گفت درگوشم که نام تیغ میر کامگار

هرکجا نهریست بی پایان و بحری بیکران