تا شد ازسیم تهی پنجه من همچو چنار

لیکن امسال که شدکیسه ام از زر خالی

من شدم بی زر و مهروی من از من بیزار

سرو گلچهره من غنچه صفت شد دلتنگ

خویش را گفتم لاقیدی و رندی تاکی

زین محبت بگذر انده و محنت بگذار

چون حوالت شده مرسوم تو بر میش کشان