آنگه انگورکنم دانه و ریزم در خم

از می و بربط و رود و نی و عود و دف و تار

صد خم کهنه ستانم همه قیر اندوده

قرب صد خروار انگور خرم از خلار

هی همی لب زنمش بیگه وگه لیل و نهار

تا بدان گه که چو دیوانه کف آرد بر لب

و آب انگور شود سرخ تر از آب انار