و آب انگور شود سرخ تر از آب انار

آنگه انگورکنم دانه و ریزم در خم

هی همی لب زنمش بیگه وگه لیل و نهار

تا بدان گه که چو دیوانه کف آرد بر لب

زان شوم مست بدانگونه که در بیداری

می ندانم که به شیراز درم یا بلغار

هر زمانی که خورم باده به یاد تو خورم