زان شوم مست بدانگونه که در بیداری

هی همی لب زنمش بیگه وگه لیل و نهار

تا بدان گه که چو دیوانه کف آرد بر لب

و آب انگور شود سرخ تر از آب انار

می ندانم که به شیراز درم یا بلغار

هر زمانی که خورم باده به یاد تو خورم

هم به جای تو زنم بوسه به رخسار نگار