می ندانم که به شیراز درم یا بلغار

تا بدان گه که چو دیوانه کف آرد بر لب

و آب انگور شود سرخ تر از آب انار

زان شوم مست بدانگونه که در بیداری

هر زمانی که خورم باده به یاد تو خورم

هم به جای تو زنم بوسه به رخسار نگار

هی زنم ساغر و هی بوسه زنم بر رخ دوست